Suikerverslaving: suiker erbij? Natuurlijk!

Wie het ooit eens heeft moeten doen, weet hoe verschrikkelijk (moeilijk) het is. Suikervrij eten is niet zomaar stoppen met het eten van suikers. Want… lekker uit eten, snel een kant-en-klaarmaaltijd in de magnetron of zomaar genieten met een zak chips op de bank is niet meer. Voortaan is het etiketten lezen, oppassen met misleidende suikersynoniemen en vooral…. heel veel zelf maken. Want suikers zijn overal!

 

Toen ik een aantal jaren geleden wat gezondheidsklachten kreeg, was het antwoord simpel: supplementen slikken en een suikervrij dieet volgen. Wat kan daar nou moeilijk aan zijn, dacht ik over het laatste toen nog. Maar hoe anders denk ik daar nu over. Want al snel begreep ik: suikers zijn overal…. Wat begon met het nog energiek en vol goede moed uitpluizen van etiketten, werd een regelrechte ramp in iedere supermarkt. Met ieder gelezen etiket daalde mijn humeur om uiteindelijk stikchagrijnig en met een minimum aan artikelen de winkel uit te lopen.

 

Kansloze supermarktmissie
Een zak chips? Hartig van smaak, zou je denken, dus daar zit geen suiker in. Mis! Een pot mayonaise? Hoewel er doorgaans zo’n 30 verschillende soorten en merken worden uitgestald, is er werkelijk geen één zonder toegevoegde suiker te vinden. Soep uit een pakje, zak of blik? Zelfs de biologische varianten laten een indrukwekkende hoeveelheid aan suikers zien.

 

suikerverslavingVleeswaar? Vergeet het maar. Tenzij je het voortaan zelf maakt, is er met goed fatsoen geen enkel hammetje zonder zoetigheid in het schap te vinden. Om over kant-en-klaarmaaltjes, sauzen, dressings en ingeblikte groenten nog maar niet te spreken. Een kansloze missie. Gaandeweg werd het me wel duidelijk dat ik me voortaan naar de biologische winkel moest begeven of alles zelf moest maken. Mijn humeur was inmiddels allang tot Siberische waardes gedaald.

 

Afkickverschijnselen
Maar naast dit psychologische effect, had mijn suikerstop ook een duidelijk merkbaar lichamelijk gevolg. Na een week zonder toegevoegde suiker te hebben geleefd, werd ik soms overvallen door een angstaanjagend pijnlijk geknaag in mijn buik, trillen, beven, zweten en het gevoel van flauwvallen. Eerst dacht ik nog dat ik iets onder de leden had, maar toen ik het steeds vaker begon te krijgen en – heel opvallend – altijd vlak voor etenstijd, viel ineens het kwartje…!

 

Het was het lichamelijk afkicken van de suiker waar mijn lichaam het zo moeilijk mee had. En dat terwijl ik helemaal geen snoeper ben en nauwelijks te verleiden ben met taart, snoep of chocola. Nou, ik heb het geweten! Wekenlang heb ik dagelijks één of meerdere van dit soort aanvallen gehad die nooit langer dan een half uur duurden, maar wel zo heftig waren dat ik niets meer kon doen dan op de bank liggen en jammeren.

 

Suikerverslaving? Vermijden!
Het deed me in elk geval beseffen hoe gevaarlijk en verslavend suiker eigenlijk is. Maar moeten we dan direct maar alle suikers vermijden? Dat is nu ook weer niet nodig, want ons lichaam heeft ook suikers oftewel glucose nodig. Hard nodig zelfs. Maar dan niet de geraffineerde variant – ook wel bekend als kristalsuiker of witte suiker – of andere ‘snelle’ suikers die tegenwoordig overal aan toegevoegd worden.

 

Omdat hierin alle natuurlijke hulpstoffen ontbreken die het lichaam helpen bij de vertering, wordt deze vorm van suiker supersnel door het lichaam gejaagd. Zo snel dat de pancreas het never nooit kan bijhouden en te laat met insuline reageert. Of in andere woorden gezegd: het zorgt er eerst voor dat je bloedsuikerspiegel met een angstaanjagende snelheid omhoog schiet (de suikerrush) om daarna met een even zo duizelingwekkende snelheid naar beneden te storten (dip).

 

Dagelijks ritje in de achtbaan
Enig idee wat dat met je lichaam doet? De wetenschap is er nog niet helemaal uit, maar logisch nadenken en luisteren naar mijn eigen lichaam vertelt mij dat het niet goed kan zijn als ik mijn alvleesklier dit dagelijkse ritje in de achtbaan laat rijden. Bovendien merkte ik dat ik steeds meer suiker nodig had om uit die dip te raken. Vermoedelijk liggen een uitputting van de pancreas, insulineresistentie, het remmen van het immuunsysteem, een tekort aan vitaminen en mineralen en een verhoogde kans op allerlei infecties, diabetes, obesitas en snelle veroudering op de loer.

 

Overdosis suiker? Teveel gevraagd?
Om nog maar niet te spreken over de speculaties dat een instabiele bloedsuikerspiegel wel eens dé oorzaak zou kunnen zijn van hart- en vaatziekten en kanker, maar ook allergieën, ADHD en een reeks andere aandoeningen en syndromen. Hoe dan ook lijkt het me dan ook beter om een dagelijkse overdosis aan suiker voortaan te vermijden. Daarnaast hou ik er niet van om te krijgen waar ik niet om gevraagd heb. Dus suiker bij mijn mayo? Mierzoete chips? Nee, dank je. Van mij mag het best een beetje minder. Of is dat soms te veel gevraagd?